sosyomat.com

6

HAYAT SAHNESİNDE YALNIZ BİR SEYİRCİ

2 yorum var - 25 Haziran 2008 01:32

yine yalnız geçen bir gece ve sabah oluyor artık veda zamanı geldi yıldızlara hafifçe fısıldadıklarını duyuyorum bana uzaktan güle güle die yıldızların fısıltılarını artık kuş sesleri almaya başlıyor o kapkaranlık umutsuz gökyüzü bile mavi,pembe,yeşilin
tonlarını almaya başlıyor yalnızlığına sinirlenip sert esen rüzgar bile duruluyor artık bulutların gelmesiyle yıldızların onu arasına almadığından yakınıp duruyor güneşle beraber bir bir yerini almaya başlayan bulutlara güneşse belliki uyanamamış hala uykusundan ki etrafta hafif bir serinlik kuşlarsa bu serinliğe isyan edercesine daha fazla ötmeye başlıyorlar güneşi uyandırmak için ay ise hala terketmemiş görünüyor gökyüzünü akşam olunca eve gitmesi tembihlenen çocuklar gibi pek bi isteksiz pek bi mutsuz güzel bi gece geçirmenin mutluluğu ve bu gecenin artık artık bitmesinin hüznünü yaşıyor belkide

bense ne gündüz olabiliyorum ne gece ne güneş gibi tembelliğin tadını çıkarabiliyorumnede ay gibimutsuz veda edebiliyorum mutluluğa ne kuşlargibi mutluluğumu haykırabiliyorum nede rüzgar gibi dertlerimi paylaşabiliyorum
sadece seyircikoltuğuna oturmuş hüzünle seyrediyorum uzun süre oynadığım bu hayat sahnesinde belki bi gün tekrar rol alırım die